Vier jaar heb ik gewerkt in jobs die niet bij mij pasten; onvoldoende uitgedaagd, onveilige sfeer of een niet-matchende branche. Doorlopend voelde ik mij ontevreden en vond ik dat ik faalde. Na een aantal jaren niet lekker in mijn vel te hebben gezeten en getobd te hebben met mijn gezondheid, raakte ik in een burn-out en depressie. Ik legde de lat jarenlang te hoog, onzekerheid en faalangst waren de grootste blokkades om te gaan solliciteren. Als ik een vacature zag die mij aanstond, dacht ik al gauw ‘dat kan ik toch niet’, ‘mijn kennis is teveel weggezakt’ en ‘welke werkgever zou mij nou nog willen?’ Met als gevolg dat ik de vacature ter zijde schoof met de gedachte ‘dat doe ik later deze week wel’. De angstgedachten om te falen of om niet te kunnen voldoen aan de verwachtingen van een ander zorgden ervoor, dat ik vluchtgedrag vertoonde  en hoofdpijn kreeg.

faalangst_01

Tekening: Doret Eeken

Vaak kwam ik niet eens tot het schrijven van de brief, laat staan dat ik een vacature durfde na bellen! Toch moest ik daar door heen, niemand anders zou immers die baan voor mij regelen, dat besefte ik ook. Wat mij in dit proces heeft geholpen is het volgende. Op het moment dat ik sterke weerstand en stress ervoer om een bepaalde taak (een sollicitatiebrief) te gaan uitvoeren, deed ik twee dingen.

Allereerst probeerde ik te achterhalen waar mijn gevoel op gebaseerd was. Aan elk gevoel gaan immers gedachten (bewust of onbewust) vooraf en dit kunnen terechte of onterechte gedachten zijn. De gedachte ‘de functie is te hoog gegrepen en dat kan ik vast niet’  heb ik leren ontleden door redenen te bedenken en op te schrijven waarom het niet klopt: Ik heb de juiste opleiding, ik ben heel vaardig in ….. etc. Op die manier haalde ik mijn eigen negatieve gedachten onderuit. Als tweede methode gebruikte ik een stappenplan. Een taak lijkt vaak moeilijk of eng (bijvoorbeeld het nabellen van een vacature), maar door de taak op te knippen in stappen en deze visueel te maken met post-it stickers (op elke sticker schreef ik een subtaak of randvoorwaarde. Elke sticker vertegenwoordigt een stap in het proces van het bellen en deze plakte ik op logische volgorde op mijn bureau: website lezen, LinkedIn-profiel contactpersoon, een naam en nummer, vragen bedenken, elevatorpitch doornemen etc.). Bij de laatste post-it aan gekomen, had ik geen enkele reden meer om niet te gaan bellen. Dit werkte voor mij heel goed.

Inmiddels is er heel wat tijd verstreken, ben ik weer fit en vitaal, en heb ik een leuke baan. Mijn onzekerheden heb ik grotendeels achter mij gelaten, echter ervaar ik soms een staartje faalangst in de vorm van uitstelgedrag bij taken die ik lastig vind of graag heel goed wil doen. Mijn remedie: dan voer ik opnieuw bovengenoemde oefeningen uit en dat helpt!

Verslag van een coachee

Boekentip:
Versimpelen van Jan Peter Bogers

Herken jij het bovenstaande verhaal? Hoe ga jij om met dingen die je spannend vindt (spreken in het openbaar, sollicitatiegesprek, verkoopgesprek, presentatie, enz.)? Heb je een plan? Wat zeg je tegen jezelf? Wat doe je aan ontspanning? Als jij jouw inzichten en ervaringen deelt hieronder, dan krijg je een gratis pdf met achtergronden en een actieplan om om te gaan met faalangst en perfectionisme.

Share →

2 Responses to Een staartje faalangst en twee dingen die helpen bij weerstand en stress

  1. Syl schreef:

    ïIk herken heel veel in jouw verhaal. Ik luister bewust naar muziek. Dat beinvloed stemming heel makkelijk en uit teksten haal ik inspiratie of inzicht. Kleurpotloden en een kleurboek helpen mij eveneens om negatieve gedachten minder de kans te geven om zich te manifesteren. Het praten met (eerlijke recht door zee) ervaringsdeskundigen op dit vlak die verder zijn in hun proces dan ik, doet mij ook goed. Op een gegeven moment maakte ik de balans op omdat de stressreactie abnormale proporties ging aannemen. Hiermee werd de kwaal (werkeloosheid ervaren) minder belangrijk dan mijn gezondheid. Door hierover te praten met mensen die ik vertrouw (privé en coaching) ging er eindelijk een knopje om. Ik kreeg beter zicht op mezelf (oa faalangst benoemen) en het diepere verlangen naar innerlijke rust (ipv angst ervaren) zorgde voor een waardeverschuiving. Daardoor kwam er ook fysiek en geestelijk energie vrij. Die gebruik ik nu om elke dag een activiteit op te pakken (van mail, naar belletje, het maken van afspraken en het versturen van sollicitaties) en benoem dit eind van de dag voor mezelf als compliment. Hierdoor verliest faalangst terrein en sta ik open voor het succes van mezelf èn van anderen (om van te leren). Zodoende durf ik meer en meer te stretchen en op onderzoek te gaan om uit artikelen of aan (onbekende) mensen tips te vragen oa m.b.t. netwerken. Het beschrijven van reflectieverslagen, en bevestiging van mensen in mijn omgeving die mijn ontwikkeling over een periode volgen, maakt dat ik nu ook zelf (heeeel belangrijk = zelf) concreet kan zien dat ik stapje voor stapje gestaag uit de comfortzone ben gegaan. Daarnaast werkt praktisch bezig zijn en de belemmerende gedachten ‘betrappen’, zoals jij beschrijft in je methodieken, heel goed om te bouwen aan een gezonde dosis eigenwaarde en zelfvertrouwen. Het besef dat je inderdaad de enige bent die hierin verandering kan brengen moet goed doordringen, dan is er al een heel terrein gewonnen.

  2. Marike schreef:

    Ook voor mij is dit heel herkenbaar. Ik ben je dankbaar dat je dit hebt geschreven, dat geeft mij moed en vertrouwen dat het goed gaat komen.
    Voor mij is yoga vooral erg goed om te doen, het voelt alsof je weer een stukje gereset wordt. Daarnaast ben ik nu begonnen met een mindfulnesstraining, zodat ik meer kan ervaren en accepteren hoe het is, om vandaar uit weer op te bouwen.
    Recent heb ik ontdekt dat als ik dingen doe waarvoor lef nodig is en ik mezelf dus overwin op iets wat ik niet durf, dat ik daar beter van wordt. Daarbij ontdekte ik dat de angst om het te doen veel groter is dan het werkelijke doen van de actie (iets wat je al wel weet en hoort, maar ervaren is veel beter), dus maak je niet druk van te voren was de les die ik er heel duidelijk uithaalde. Nu ga ik dit nog een aantal keren doen, zodat mijn systeem ook weet dat druk maken van te voren zinloos is.
    En natuurlijk de kleine stapjes, heel veel kleine stapjes zijn bij elkaar een hele grote stap in de goede richting. Het helpt me om die enorme berg aan te kunnen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *