Niet durven staan voor wat ik wil.

Al jaren draai ik naar volle tevredenheid mee in het bedrijf. Op de achtergrond lever ik mijn stukken aan het management. Maar echt kritisch zijn, durf ik niet. Is wat ik te melden heb wel echt relevant? Twijfels en faalangst komen voorbij. Liever geef ik anderen de ruimte en cijfer ik mezelf weg. Tijdens een belangrijke vergadering vragen stellen betekent wat mij betreft: geen goede voorbereiding. Want als je je goed hebt voorbereid, zijn er geen vragen. Het zou opgevat kunnen worden als een vorm van desinteresse.

Alle lijnen binnen het bedrijf kon ik goed volgen; ik zag me zelf als een dienaar, die door alles en iedereen kon worden ingezet. Maar voor mezelf ergens naar toe werken vond ik lastig. In de kantoortuin dook ik achter mijn computer. Liefst geen contact graag – dat kost me weer tijd en moeite. Maar de energie lekte weg en er zat steeds minder passie in wat ik aan het doen was.

Hoe vinden anderen mij?

Moest ik me gedragen zoals ik dacht dat anderen vonden hoe ik moest zijn? Ik ben al jaren bezig met aftasten wat anderen over mij vinden. Ik keek in de spiegel en zag dat ik niet helemaal mezelf was.

in de spiegel kijken

Ik gunde mezelf een coachingstraject. In een creatieve opdracht ontdekte ik dat ik naast de planmatige, strakke kant ook een enorme creatieve kant had. Alleen… daar was in mijn werk niet zo veel ruimte voor, dacht ik. Wie was ik vroeger? Vroeger danste ik veel en hield ik van beweging. Waarom deed ik er daar nu niets meer mee? Ik stelde mezelf doelen: ik ga mijn eigen ruimte creëren en ik vind mijn inspiratie door beweging.

Patronen doorbreken

Ik nam het initiatief om in een personeelsbijeenkomst patronen te doorbreken. Normaal gesproken ‘zendt’ het management de plannen voor het aankomende jaar en luisteren de medewerkers. Ik heb mijn collega’s uitgenodigd om letterlijk te gaan bewegen in de ruimte en zich te verplaatsen in ieders functie, in combinatie met een aantal stellingen over de ontwikkelingen in het bedrijf. Ik ontdek dat vragen stellen mij verder helpt en er oprechte interesse ontstaat.

Metafoor

Een opdracht in mijn coachingstraject: bedenk een metafoor over wie je bent als je helemaal jezelf bent. Hier kwam direct een fenix bij me op. Een vuurvogel met ontvlammende passie. Die de ruimte gebruikt en vrijheid voelt om te handelen binnen de kaders van een management of organisatie.metafoor Ik ben zelf nu veel meer aan zet en durf het management tegen te spreken. Naast mijn planmatige kant, die het overzicht bewaart (meer als een stokstaartje) en het doel dat ik voor ogen heb, zet ik nu beide kwaliteiten in. Ik heb leren accepteren dat het niet altijd gaat zoals je verwacht en dat daarin voor mij ook het leren zit. Metaforen zijn overal om je heen.

Meer ruimte in het werk  Wil jij ook meer ruimte in je werk? Wil je meer genieten van dingen en loslaten wat niet meer past? Worstel je ook met het stellen van grenzen en het aangaan van risico’s? Een keer sparren hierover? Je kunt bij Shofukan Coaching aanmelden voor een inspiratiesessie. Een verhelderingssessie duurt 60 minuten en is gratis en vrijblijvend. In mei geef ik er 3 weg!

Share →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *