Share →

Ik vermaak me prima. Het is hier wel een wereld van verschil met het pad dat ik eerst bewandelde. Dat was steil omhoog, met uitsluitend oog voor de top. Onderweg nauwelijks tijd om te genieten van het uitzicht om me heen. En wat ze ervan zeggen is waar. Je laat steeds meer achter je om er te komen, de lucht wordt ijler en je benen zo zwaar als lood. Een eenzame strijd. Want de mensen om je heen, die ook aan de klim bezig zijn, hebben ook alleen de blik naar boven gericht met het verstand op nul.

Voor mij werd het daar te steil. Ademnood. En als je dan ook nog gaat beseffen hoe zinloos de tocht is, en gaat relativeren, dan voel je de krachten wegvloeien en is het moment gekomen om de strijd te staken.