Een dag meelopen met Sarah
Sarah kwam met twee vragen naar de kust:
Hoe kan ik beter omgaan met mijn perfectionisme en mijn angst om fouten te maken?
Welke richting wil ik inslaan, en welke stappen en gewoontes helpen me om daar echt mee aan de slag te gaan?
Vragen die ik vaak hoor. En vragen die je niet oplost achter een bureau. Daarom gingen we naar buiten, voor een dag struinen langs het strand, door de duinen en het bos. Ik neem je mee.
Verlangen naar ruimte
Veel mensen verlangen naar meer ruimte. Ruimte in hun hoofd, in hun agenda, in hun leven. Er is veel haast in deze wereld: een hoog tempo, een snelle pas, een hoge ademhaling. To-do-lijsten, afvinken en weer door. Tegelijkertijd hebben we diep vanbinnen behoefte aan het tegenovergestelde: vertragen, verbinden, even niets.
Ook Sarah herkende dat. Ze is iemand die veel wil en veel kan, maar die zichzelf weinig ruimte gunt.
Het vrije kind en de strenge volwassene
Onderweg spraken we over twee kanten die we allemaal in ons dragen.
Er is het vrije kind. Het kind dat struinde, tekende, lummelde en dingen deed zonder doel. Gewoon omdat het fijn was. Dat kind nodigt je uit om meer ruimte te maken, en om weer zichtbaar te maken wat je vroeger zo graag deed.
En er is de strenge volwassene. Die stelt hoge eisen, maakt plannen, stelt doelen. En stelt soms uit, omdat het toch nog niet goed genoeg is. Die volwassene heeft je veel gebracht, maar kan ook rigide worden.
Wat zou er gebeuren als die twee meer gaan samenwerken? Als ze elkaar aankijken, van elkaar leren en er voor elkaar zijn als het even niet lekker loopt? De volwassene geeft richting en structuur, het kind brengt speelsheid, lef en plezier. Samen zijn ze sterker dan alleen.
De palenrij: niets is perfect
Op het strand staat een rij houten palen, als een boog die naar de zee wijst. Een mooie plek om terug te kijken. Welke talenten heb je? Waar ben je trots op? Hoe loopt jouw levenslijn tot nu toe?
Als je goed naar de palen kijkt, zie je dat er niet één perfect is. Ze zijn bewerkt door weer en wind, gebutst, uitgesleten door de getijden. En toch staan ze er, al jaren. Juist hun sporen maken ze mooi.
De palen laten nog iets zien. Ze vormen een grens, een duidelijke lijn. En precies die begrenzing geeft rust: binnen die structuur mag je vrij dromen en naar de zee kijken. Structuur en vrijheid sluiten elkaar niet uit. Ze hebben elkaar nodig.
Het tempo vertraagt. Alles lijkt rustiger, en Sarahs blik wordt milder.
Het meisje en de zandtoren
Even verderop zien we een meisje op het strand. Voor de vierde keer kiept ze haar emmer met zand om. Telkens stort de toren meteen in. Ze lijkt er niets om te geven en schept de emmer gewoon opnieuw vol. Vijfde keer: weer mis.
Dan vraagt ze opa om hulp. Samen lukt het: de toren blijft staan, stevig en trots. Ze straalt. En daarna veegt ze hem met hetzelfde gemak weer omver.
Wat kunnen we leren van dit meisje? Proberen zonder je te laten ontmoedigen. Hulp vragen als het alleen niet lukt. Genieten als het lukt. En loslaten zonder drama. Fouten zijn geen falen, ze horen bij het bouwen.
‘Ma’: ruimte tussen de bomen
We struinen langs de vuurtoren van Domburg, met zijn bijzondere hoofddeksel een van de ongewoonste van Nederland. Daarna dwalen we door een dwarrelbos vol kronkelbomen. Hoe grillig de bomen ook groeien, er blijft altijd ruimte tussen.
In Japan noemen ze dat ‘Ma’: de ruimte tussen dingen. De pauze tussen twee noten, de stilte in een gesprek, de open plek in een agenda. Ruimte om te dwarrelen en organisch te bouwen. Ruimte voor experiment, voor onderweg zijn in plaats van alleen doelen en resultaten.
Misschien is dat wel het antwoord op Sarahs tweede vraag. De richting hoeft niet in één keer helemaal duidelijk te zijn. Wat helpt, zijn kleine gewoontes die ruimte maken: een vaste wandeling per week, een middag zonder plan, een moment om terug te kijken voordat je weer vooruit rent.
Vergezicht en onderweg
Als we boven op de duinen uitkomen, opent het vergezicht zich. We zien waar we vandaan komen en waar we heen kunnen. En tegelijk zijn we nog gewoon onderweg.
Hoe mooi dat dat samen kan gaan.
Vragen om zelf mee te nemen
Neem bij je volgende wandeling een van deze vragen mee:
- Waar in mijn leven verlang ik naar meer ruimte?
- Wat deed ik als kind graag zonder doel, en hoe kan ik daar weer iets van terugbrengen?
- Wat zou er veranderen als ik mijn “gebutste palen” niet als fouten zie, maar als sporen van wat ik heb meegemaakt?
- Welke kleine gewoonte geeft mij deze maand meer Ma?
Een kleine oefening
Ga naar buiten en loop een kwartier zonder doel. Geen stappenteller, geen route. Volg wat je aandacht trekt. Kijk daarna terug: wat viel je op, wat voelde je? Vaak zegt dat meer over wat je nodig hebt dan een lijst met doelen.
Loop je ook een dag mee?
Herken je jezelf in Sarahs vragen en verlang je ook naar meer ruimte, rust en richting? Dan ben je van harte welkom voor een dag struinen langs de Zeeuwse kust. Samen kijken we terug, vertragen we en planten we nieuwe zaadjes voor groei. Neem gerust contact op voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek.
Motto: volg je gevoel en heb geen haast.
