Share →

Sanseveria- afscheid nemen

Afscheid nemen is niet makkelijk. Edmond Haraucourt schreef ooit: “Afscheid nemen is een beetje sterven.” Veel mensen moeten in deze tijd (gedwongen) afscheid nemen van hun werk. Deze week trof ik een vrouw. Een mooie, krachtige vrouw. We hadden afgesproken op de bovenste verdieping van een koffiebar. Ik vroeg haar over haar werk en over de aankomende maanden, waarin ze zo’n afscheid moet gaan nemen: “Ik schuif het voor me uit, ik wil er niet aan denken; eigenlijk wil ik via de achterdeur wegglippen.”

Ik vraag haar iets in de ruimte uit te kiezen dat symbool staat voor het bedrijf. Ze kiest een schilderij met een naakte vrouw. De vrouw heeft een gasmasker op. Achter de vrouw hangt de Amerikaanse vlag. Ze zegt: “Dit ben ik in de organisatie: naakt en met een verstikkend masker. Die vlag staat symbool voor marktwerking en marketing. Als rasechte hulpverlener heb ik daar echts niet mee.” De tranen biggelen over haar wangen. Ze kiest de sanseveria op de trap uit als symbool voor voor ‘afscheid.’ Met deze plant heb ik ook echt niets. “Die scherpe tongen! Ik vind hem zo lelijk. Ik zou hem nooit kopen…” Ze wil er van weg, terwijl ik vraag om er naar toe te gaan. Ze wil het liefst naar het raam, naar het perspectief. Nu staat ze met haar rug naar het raam. Het aankijken van het schilderij en de plant kost haar moeite. Ze wil eruit, naar buiten. Toch blijft ze staan en beseft dat afscheid nemen haar helpt om zelf een nieuw perspectief te creëren. Ze ziet onder het schilderij een prijskaartje hangen en schrikt. De ‘prijs’ die ze moet betalen als ze geen afscheid neemt.

Ze krijgt van mij de opdracht om een verhaal te schrijven over het schilderij, de sanseveria en het raam – èn om een sanseveria te kopen.