Share →

90! Levens- en werklessen

ouderenStel je voor je bent 90 jaar en we ontmoeten elkaar weer bij Shofukan. Samen kijken we terug op ons leven en overzien alle hobbels die we genomen hebben. We zien de pieken, maar ook de dalen. T. en G. in gesprek.

T: “Weet je nog zo’n 50 jaar geleden, welk jaar ook al weer? 2014? Ja, we zaten daar in het kantoor, de bibliotheek van Shofukan. Je had plannen om bij dé HiFi-zaak van Rotterdam te gaan werken. En een collega in je groep startte met een bloemenzaak.  G: “Het was toch crisis?“

T: “Ja dat klopt, maar zij liet zich niet leiden door de crisis. Jan was bezig een switch te maken van een bank naar het onderwijs. Hij had een netwerk uitgezet en startte in de zomer met een opleiding tot schoolleider.”

G: “Wauw. Wat gaaf. Soms is er wel een ‘crisis’ nodig om echt tot keuzes te komen.”

G:” Tja, maar die hypotheek en die vaste lasten komen wel elke maand terug, ik durfde dat toch niet zo goed aan hoor. Diep respect voor de dame die haar bloemenzaak startte. Niet zo maar één, maar met een persoonlijke tint: boeket op maat, workshops met bloemen en persoonlijke ontwikkeling.”

T: Ja, als ik nu terugkijk naar al die mensen die ik heb begeleid zie ik wel een rode draad:

  1. Mensen zijn gelukkig als ze angst en onzekerheid weten te transformeren in vertrouwen en doelgerichtheid.
  2. Mensen die met kleine stapjes beginnen, weten dat ze elke keer kunnen bijsturen. Te grote plannen maken, maakt het het ongrijpbaar. Perfectionisten beginnen dan al helemaal niet.
  3. Sommige mensen doen er vrij lang over om helemaal zichzelf te zijn: ze zijn voortdurend aan het ‘scannen’ wat de ander ervan vindt en of ze voldoen aan de verwachtingen van anderen en van zichzelf.
  4. Ondernemerschap krijg je niet op school: onderhandelen, je durven onderscheiden, boven dat maaiveld: dan moet je lef, creativiteit en durf meenemen.
  5. Alle beren die op de weg lopen, blijven er niet staan. Ga kijken of je er contact mee kan maken en zorg dat ze je vrienden worden. Er zit veel wijsheid verstopt in belemmeringen, angsten en blokkades.
  6. De wereld heeft een enorme omslag gemaakt in bewustzijn van de klimaatveranderingen, moestuinieren, kleinschalige bedrijven, digitale veranderingen, werken op elke plek op aarde en contact via sociale media met mensen die anders nooit zou kennen.
  7. Echt geluk in werk zit in kleine dingen: een prettige samenwerking, een mooi project, een creatieve oplossing, een foto van je kinderen, je kinderen eens meenemen naar je werk, een volle workshop of een klant die echt tevreden is.

T: “De mooiste trajecten waren voor mij van de mensen die helemaal in hun eigen keuzes, verlangens, wensen doken. Juist zij kwamen veel hindernissen tegen. Onder dat topje van de ijsberg lagen alle obstakels, vaak niet zichtbaar, onder het water. Dit lieten zij zien: doorzettingsvermogen, hard werken, niet opgeven en geloven in een verhaal die iets toevoegt aan zichzelf en de wereld. “

G: “Zal ik je mijn nieuwste HiFi set eens laten zien? Ik ga straks een lezing geven en HiFi testen. Het duurde lang voordat ik de keuze had gemaakt, maar je bent nooit te oud om te leren.”

Vraag:
Waar zit jouw geluk? Waar haal jij geluk in werk vandaan? Welke wijsheid of levenslessen wil je delen? Vertel hieronder jouw levens- en werklessen en maak kans op een Japanse theebijeenkomst in Senshin-an voor 2 personen.

5 Responses to Je bent 90 jaar en je kijkt terug – levenslessen

  1. Mervyn Nankoe schreef:

    Ontslagen worden na faillissement, is zowel in de periode van de aanloop als erna op zijn zachts gezegd een rotervaring. Ik was officemanager en projectleider. Ik kan me nog levendig herinneren dat op een donderdagmiddag de curator me belde, me vroeg of ik de website wilde afsluiten en dat het voor mij klaar was. En 10 minuten later stond ik met mijn jas aan en een gesloten bedrijfsdeur achter me op straat. Vanaf dat moment wist ik wat de uitdrukking ‘op straat staan’ betekende, het voelde leeg, koud en onzeker.

    De eerste neiging is om hals over kop nieuw werk te gaan zoeken als projectleider. Ik heb een hypotheek en vaste lasten, dus ik moet wel inkomsten genereren. Via mijn oude werkgever heb ik zeer prettig samengewerkt met Shofukan en ik heb hulp van ze gehad in de vorm van het grote netwerk. En juist dit netwerk van Shofukan heeft me doen inzien dat hals over kop solliciteren geen juiste optie was. Het ging me nog te snel. Dat gevoel van leegte wat ik had, hoe vervelend ook, is er nou eenmaal en kan ik niet ontkennen. Het enige wat ik dus kon doen was de leegte, de leegte te laten zijn.

    Wat was dat een ongemakkelijk gevoel! Ik was aan het worstelen en vechten. Vele metaforen heb ik in deze periode gebruikt (in de ruimte zweven, in de oceaan zwemmen, kapitein op een stuurloos schip, etc). Moegestreden besloot het gevecht tegen de leegte op te geven. Het gekke is: zo eng is dat helemaal niet! Het ongemakkelijke gevoel ebde langzaam weg. Ik werd rustiger en rustiger. En er ontstond stilte…….

    In die stilte ontstond iets wat ik niet voorzien had: mijn carrièrepad! Als vanuit niets wist/voelde ik het: ik wil mensen begeleiden bij hun persoonlijke ontwikkeling. Zowel in privé, als de zakelijke omgeving. In het begin voelde dit onwennig: hoe pak ik zoiets aan? Echter: ik kreeg steeds meer vertrouwen in dit pad en dat straalde ik ook uit. Ik besloot om het tweede jaar van mijn coachopleiding op te gaan pakken en ben mensen gaan helpen met solliciteren.

    En wat je uitstraalt, krijg je terug. Ik kreeg out-of-the-blue mijn eerste coachingsklanten, en ik stuitte via via op een functie als adviseur en trainer bij een groot trainings- en opleidingsinstituut. Een kans om mijn carrièrepad vorm te geven en mezelf verder te ontwikkelen! Ik heb gesolliciteerd en ben aangenomen. Binnenkort mijn eerste werkdag en ik kan niet wachten om te beginnen. Het ging ineens in een razend tempo en dat allemaal door stil te zijn?!

    Stilte is in de Westerse samenleving een ‘eng’ begrip. Stilte in gesprekken, stilte om ons heen, stilte in jezelf: ‘ons’ is geleerd de stilte altijd te doorbreken door iets te zeggen of te doen. Mijn ontslag heeft me geleerd dat stilte juist de grootste drijfkracht is om doelen te behalen. Ik durf nu stilte meer toe te laten, want ik vertrouw erop dat er in stilte ruimte is om te ontstaan.

  2. Anja van Heusden schreef:

    Mijn wijsheid waarop ik mag terugkijken als ik 90 ben……………..is het hebben leren luisteren naar de signalen van mijn lichaam, aangevuld door mijn intuïtie, hierdoor mijn hart leren volgen. Het leren accepteren dat kwetsbaar zijn oké is heeft deuren geopend en nog meer sleutels op mijn pad gelegd om te voelen en ontdekken wat IK,vooral IK, graag wil. Focus leggen op mezelf en er dan in volle aanwezigheid en aandacht voor de ander kunnen zijn en niet andersom zoals ik mezelf aangeleerd had als kind. Mijn “mini Me” meenemen in mijn proces en de verantwoordelijkheid nemen voor dat deel in de processen die nu lopen. Geen beren op mijn weg, jawel mijn omgeving wijst me vaak op die beren. Ik begroet ze, neem hun adviezen ter harte en loop weer door. Simpel door alleen maar te blijven voelen, contact te houden met mijn droom en mijn hart te volgen. Beren? ja hoor, maar met het vertrouwen dat er altijd een oplossing zal zijn. Mede dankzij Tini en haar engelen geduld heb ik mijn pad en het contact ermee mogen ontdekken. In mijn kracht en in Balans zijn is het resultaat. Het eerste persoonlijke boeket is besteld, blauwe zomer bloemen. Ik zie het voor me, ik voel het, ik ruik het. En die grote tafel komt vol. Nieuwsgierig waar ik het over heb? 😉 just follow me! Verledentijd bracht me in het NU, Volharding bracht me daar. Het negatieve omgezet in het positieve. Ik voel het nu, ik kan erbij, dus in de komende 40 jaar is er nog meer te melden over wijsheid die ik heb mogen inzien. Tot dan!
    Ik creëer vanaf nu positiviteit op mijn pad omdat ik mijn hart volg in het besef dat geen baan, relatie of wat ook passend is als het contact met mijn hart er niet is. Nu weet en voel ik het pas en als ik 90 ben kijk ik terug op het genieten van dit besef en gevoel.

  3. GertJanZ schreef:

    Mooi vormgegeven verhaal Tini. Herkenbaar.
    Levensles nummer 1. Zekerheid is een illusie. Verandering is een alledaagse zaak en aanpassingsvermogen is hierbij noodzakelijk. Werken vanuit passie en gedrevenheid zijn factoren die ik terug wil zien in mijn job. Dit wil ik, mocht ik de gezegende leeftijd halen, ook terug hebben gevonden in mijn werk.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.